maDzik maDzikuje

Wiem, wiem

2012-02-25T03:24:00.002-08:00

Tak, tak - dupa z aktualizacją. Ale wiem i pamiętam. Bez obaw - dajcie mi tydzień ma 1,5 i wszystko wróci do normy.

Pada. I pada. I jeszcze raz pada

2011-03-26T15:47:00.000-07:00

Nie wiem czy ktoś miał okazję czytać "Ciemność plonie" Jakuba Ćwika - książkę, w której maluje obraz katowickiego dworca jako miejsca odstręczającego, wrogiego, wiecznie osnutego jakąś niedookreśloną tajemnicą. Azyl dla wyrzutków, miejsce w którym przestajesz być człowiekiem lecz stajesz się jedynie kolejnym elementem dworca, równie depresyjnym i przygnębiającym jak on sam.

Jest coś zachwycającego w szarej, urbanistycznej panoramie. Miasto spowite mgłą, przechodnie chowający szyje za postawionymi kołnierzami, łyse gałęzie drzew jak i krzewów. Obsrane trawniki co to więcej na nich gołych plam ziemi aniżeli trawy i znajdujące się tuż koło nich krzywe płyty chodnikowe. Te poobdzierane poniemieckie kamienice stojące ściana w ścinę z nowoczesnymi, oszklonymi gmachami - jakby celowo, dla podkreślenia kontrastu. Albo cudne bure blokowiska pamiętające tak samo bury oraz smutny PRL.

Lubie Wrocław właśnie taki - z szarymi chmurami ponad szczytami budynków i chodnikami błyszczącymi od deszczu. Tych pogarbionych pokurczonych ludzi chowających się pod ścianami mijanych budowli - zupełnie jakby miało ich to w jakiś cudowny sposób ochronić od deszczu. Atmosfera depresyjnej melancholii, ulice który mogłyby posłuż za scenerię dla thrillera czy równie dobrze horroru. Coś w tym jest, coś co wywołuje uśmiech cynika na mojej twarzy. I płynę tymi brudnymi, mokrymi ulicami skacząc jak krzywonoga żabą nad kałużami. Wrocław mnie zachwyca - właśnie taki. Bez bieli czy zieleni, z generalnym brakiem liści czy trawy.

Słowem wstępu

2011-03-12T16:39:00.000-08:00

Nie umiem fotografować. Nie ukończyłam żadnej szkoły, ani nawet najkrótszego czy najżałośniejszego kurs w tym kierunku. Nie znam się na aparatach, nie wiem jakie światło jest odpowiednie. Z zazdrością od lat patrze na bliższych dalszych znajomych pochłoniętych pięknem fotografii, którzy ze wzrokiem wizjonerów opisują swoje hobby. W ich ustach takie słowa jak przesłona, statyw, światło, prześwietlenie nabiera poetyckiego dźwięku. Przynajmniej dla mnie, czyli kompletnego laika. No ale mówi się trudno, gdyż uległam pokusie i popełniłam tego blog. Dlatego nie będę się spinać ani pozować na znawcę - robię zdjęcia, tak jak umiem, tym co mam pod ręką. Także patrząc na me nieporadne poczynania - picture if U will...( and if U can)